вторник, 17 мая 2011 г.

Իմ ուշացած գարուն...

Արդեն մի ժամանկ է ինչ ծառերը ծաղկել են, ամենուր նորածիլ կանաչ է ու տեղ-տեղ արև: Իսկ ես ընդհամենը երկու օր առաջ նկատեցի, որ ծառերն արդեն  ծաղկել են ու գիտակցեցի, որ ԳԱՐՈՒՆ Է: Գիտակցեցի, բայց չզգացի...
ՉԵՄ ԶԳՈՒՄ ՔԵԶ ԳԱՐՈՒՆ...
Մի վայրկյան կանգ առա այն մրքի վրա, որ դեռ ոչ մի տարի էսքան անտարբեր չէի եղել գարնան հանդեպ ու նույնքան էլ ինքը` գարունը, դեռ այսքան անտարբեր չէր եղել իմ հանդեպ ու այսքան աննկատ  չէր անցել կողքովս: Նա ինձ մոտ միշտ ինչ-որ պայծառ ու բարի զգացողություններ է աեաջացրել, միշտ մի «լավ նվեր» է մատուցել, իսկ այս տարի միայն` «դատարկություն»... Ինչևէ...Չեմ ուզուր տխուր  նոտաներ...Վերջ: Ուրախություուուոուուն եմ ուզուուուուուոում....լուուույս, գուուույն, արև, սեեեեեեր...Երջանկության երաժշտությունն եմ ուզում լսել...
ՈՒԶՈՒՄ ԵՄ ԶԴԱԼ ՔԵԶ ԳԱՐՈՒՆ....

четверг, 12 мая 2011 г.

Մարդկանցով լցված մենության անտառ...

Մարդկանցով լցված մենության անտառ
Չլսվող մի ճիչ` օգնության, կանչի...
Մենության խցում դողացող մի անձ
ՈՒ բյուր դիմակներ առօրյա կյանքի...
Այսօր նա եկավ ժպտուն հայացքով,
Վաղը գուցե գա` թախծոտ աչքերով
Մի օր մութ, մի օր լույս այս կյանքում,
Իսկ կողքիդ միայն լույս օրին են կանգնում
Խենթ հոգիդ մութ օրին տեսնել չեն ուզում...
Թեպետ ասում են` այստեղ եմ, հիմա,
Բայց երբ թակում ես դուռը օգնության
Արձագանքում է թակդ  լիաձան
Չմնաց մեկը, որ քեզ հասկանա,
Չկա և այն մեկը, որ հոգիդ կարդա...
................................................................
Դատարկությունն է գրկում ակամա...

четверг, 5 мая 2011 г.

Էլի...


Էլի գարուն, էլի անձրև
Էլի հոգի` խռով, անդեմ
Էլի երկինք, էլի ամպե՞ր
Չէ', արդեն արև, արդեն՝ Նոր սեր
Էլի աշխարհ, էլի քաղաք
Էլի մարդիկ` տխուր, ուրախ
Էլի ընկեր, էլի բարև
Էլի ժպիտ` շիտակ ու կեղծ
Էլի դեմքեր, էլի հայացք
Էլի խոսքեր` լի ու դատարկ
Էլի հույզեր, էլի մտքեր
Արցունք, ծիծաղ, խելառ օրեր...
Էլի աշխարհ, էլի մի կյանք
Էլի մի մարդ` մի քանի դեմք
Էլի  ժպիտ` ուրիշ հայացք
Խոսքեր էլի` կե՞ղծ թե շիտա՞կ
Էլի մի մարդ` մի քանի բախտ
Խաղաց, կոտրեց, գնաց անդարդ...
Մի ուրիշ մարդ ու լիքը դարդ
Ապրեց` դժվար, մեռավ` հպարտ
Ու շատ մարդիկ, մի մոլորակ
Պտույտ էլի ու էլ չկանք...

среда, 27 апреля 2011 г.

Պատի՞ժ...Պարգև՞....`«ՈՒղղակի» ՍԵՐ


Ինչ-որ մեկի սրտից պոկված
Ինչ-որ մեկին դու նվիրված
Ինչ-որ մեկի կյանքի դպրոց
Ինչ-որ մեկի սրտի դու խոց
Ինչ-որ մեկի կյանքը լցնող
Ինչ-որ մեկին` դատարկեցնող
Ինչ-որ մեկին թևեր տվող
Ինչ-որ մեկի հույսը կտրող
Ինչ-որ մեկին նոր կանք տվող
Ինչ-որ մեկին կյանքից զրկող
Ինչ-որ մեկի սրտում բացված նորաթուխ վարդ
Ինչ-որ մեկի հոգին կրծող` չբուժվող ցավ
Ինչ-որ մեկին ուրախացնող
Ինչ-որ մեկի սրտում անվերջ լացող
Ինչ-որ մեկի կյանքի դու «երգ»
Ինչ-որ մեկի սրտի դու «վերք»
Ինչ-որ մեկի սրտի խորքում պահված գաղտնիք
Ինչ-որ մեկի համար դու` խաղալիք
Ինչ-որ մեկին «երազ» տվող
Ինչ-որ մեկին քնից զրկող
Ինչ-որ մեկին երջանկացնող
Ինչ-որ մեկին դժբախտացնող
Դու խելագար ու խենթացնող
Դու անմոռաց ու չբուժվող
Դու մեր հոգին լուսավորող
Աստծո կողմից պարգև տրվող
Դու մեր կյանքը գունավորող
Տիրոջ լույսին մեզ մոտեցնող
Բայց մեր կողմից հաճախ մերժվող
Դու մեզ պատիժ
Դու մեզ պարգև
Դու մեզ ընծա`
Սեր հարատև...!

воскресенье, 17 апреля 2011 г.

Մի քիչ կիսվեմ...


Վերջին ժամանակները շուրջս կատարվող ու նույնիսկ չկատարվող ամեն ինչի հանդեպ մի տեսակ ավելի զգայուն եմ դարձել` շատ եմ խորանում: 
Միգուցե պասն ե պատճառը? Փորձություններ են գուցե?...
Ամեն դեպքում մտածելու առիթներ են առաջանում, որոնց շուրջ էլ անկախ ինձանից շատ եմ խորհում:
Նայում եմ շուրջս ու տեսնում հարազատ մարդկանց օտարացաց հայացքները, անտարբեր դեմքերը, լսում նրանց սառած բարևները...ու մի տեսակ գլխումս մտքերի քաոս է առաջանում, սիրտս էլ տխրությամբ է լցվում...
Ինչ է կատարվում?...չեմ հասկանում...
Միթե ամեն ինչ էսպես էլ պիտի լիներ?
Գիտակցում եմ, որ կյանքում ամեն ինչ փոխվում է, բայց չէի սպասում, որ մարդիկ են էսպես փոխվում...կամ երևի պատրաստ չէի էս ամենին էսքան արագ:
Երևի ուղղակի կյանքի ու մարդկային հարաբերությունների մասին իմ պատկերացումներն են անիրական...
Մտածում եմ, թե ինչ պատահեց հանկարծ?  Մարդիկ որոնց 100 տարի է ճանաչում ես, մարդիկ ում վստահում ու սիրում ես, մարդիկ որոնցից նույն վերաբերմունքն էիր զգում մի ժամանակ, հիմա հանկարծ նայում են դեմքիդ ու կարծես չեն ճանաչում, անցնում են կողքովդ ու կարծես չեն նկատում, նստում են կողքիդ ու բառ չեն խոսում...
Ինչը փոխվեց???...չեմ հասկանում.... Հետաքրքրությունները??? Թե մենք??? Թե ամեն ինչն է փոխվել...պարզապես ես եմ սառած մնացել, ես չեմ մեծացել...? Ես պարզապես չեմ կարողանում համակերպվել ինձ համար տխուր էս փոփոխությունների հետ...ես ուղղակի կայունություն էի սպասում:
Այս և մի շարք այլ հարցերից գլխումս մտքերի տեղատարափ է:  Չգիտես ինչու արժեքների մասին մտածեցի...Օրինակ ինչ արժեք ունեմ ես էն մարդկանց համար ովքեր ինձ համար մեծ արժեք ունեն????? Վախենում եմ էս հարցի շուրջ շատ խորանալուց: Չնայած որոշ չափով գիտեմ պատասխանը, բայց միգուցե սխալ գիտեմ?
Մեկ-մեկ լսում եմ մտքեր, որ բոլորովին չեն մտնում իմ պատկերացումների մեջ, նունիսկ մտածում եմ` կարողա ես «նորմալ» չեմ?
Արժեքներից խոսելիս ընկերներիցս մեկից լսեցի էսպիսի մի միտք` երբեք դիմացինից մի սպասիր էն, ինչ ինքդ ես տալիս նրան...: Խորը միտք է:
Երևի հենց սա է իմ խնդիրը...երևի ամեն ինչ նրանից է որ ես շատ եմ պահանջում, կարծելով որ բավականին տալիս եմ...երևի իմ մեջ է խնդիրը...երևի ես եմ «աննորմալ»...երեևի ուղղակի ամեն ինչ սխալ է իմ մոտ, իսկ գուցե ընդհանրապես աշխարհում է ամեն ինչ սխալ դասավորված...??? Չգիտեեեեմ....
Իսկ միգուցե ոչինչ էլ չի կատարվում?...գուցե էս ամենը իմ «սխալ» զգացումների ու «հիվանդ» երևակայության արդյունքն է???....
Տեսնես ես եմ Խենթ, թե աշխարհն է ցնորվել...???????????????

среда, 30 марта 2011 г.

Ու գնումա ժամանակը, փոխվումա ամեն ինչ…


 Էն վախտ իրա համար էտի մի հատ խելառ երազանք էր,
Իսկ հիմա արդեն կիսատ ապրած կանքի մի իրական ակնթարթ է:
Բայց փոխվելա արդեն սցենարը կյանքի,
Փոխվելա դաժը սցենարը ''Երազանքի''
Էն, որ մի ժամանակ տանում էր երկուսին
Հիմա էլա տանում, բայց արդեն  իրան ու ուրիշին
Ու փոխվել են դերակատարները` …դեմքերը,  դեպքերը..
Ու դաժը իրան էն ժամանակ խենթացնող աչքերը
ՈՒրիշի հետա արդեն ուզում երգի իրա առաջի երգը,
Ու գուցե դաժը իրա կյանքի երգը
Փոխումա կամաց կամաց սցենարը սերիալի,
Բայց դե Տերն ինքնա գրում սցենարն իրա կյանքի
ՈՒ գնումա ժամանակը, փոխվումա ամեն ինչ
Նա, որ էն ժամանակ թանկ էր իրա համար,
Հիամ դառելա ոչինչ
Ու չի էլ հիշում ինքը իրա ասած խոսքերը,
Իրանց խելառ մտքերը, իրանց խելառ օրերը
Չի հիշում դաժը իրանց հորինած աշխարհը
Իրանց խելառ աշխարհը` իարանց ''Երազանքը''…
Չէկամ էլ հիշումա, բայց փոխելա  դերերը,
Փոխելա դեմքերը, փոխելա աչքերը
Փոխվելա դաժը ինքըդառելա  ցինիկ
Ու անումա էն, ինչ փչումա իրա միտքը
Ու չի մտածում, որ մի օր ավարտվելույա էս ''ուրախ ֆիլմը'',
Ու դառնալույա ինքը ''յուրջ ֆիլմի'' սցենարիստը
Իսկ էն տխուր աչքերը, որ տանում էին իրան
Հիմա դառել են դատարկ, դառել են օտար:
Չեն կարում էտ աչքերը մոռանան իրանց ''Երազը''
''Երազը'', որ արդեն դառելա ուրիշի ''Կյանքը''…
Ու ջոգումա աղջիկը, որ փոխվելա սցենարը
Ջոգումա, որ էլ ինքը չի խմբի մենակատարը
Բայց դե ջնջելը դժվարա էտքանը
Էն ''անկապ երազանքը'' թողելա իրա հետքը,
Ու դառել իրա կիսատ կյանքի չսպիացած վերքը
Էն տխուր երգի սցենարն էլ դառելա  իրանց կանքը
Ապրել են արդեն սցենարի մի մասը,
Բաց դե երգը կիսատ էր ու հայտնի չի ավարտը
Ով գիտի ինչա տալու իրանց կյանքը
Ու մեր Տիրոջ բարեգութ կամքը
…………………………………………
Ու գնումա ժամանակը, փոխվումա ամեն ինչ
Էն` ինչ որ թանկ էր մի ժամանակ
Հիմա դառելա ոչինչ…

пятница, 18 марта 2011 г.

<< Հին մտքեր...>>


Երանի անցյալն հետ բերել լիներ,
Ու թող, որ բոլոր սխալները նորից ու նորից ինձ ցավ պատճառեին,
Բայց թող, որ նորից ապրեի ու սիրեի,
Այդ բառերի իմ զգացած ձևով…
Երանի ապրեի նորից ու նորից
Օրերը այն, երբ զգում էիր ԴՈՒ` ԻՆՁ,
Երբ զգում էի ԵՍ` ՔԵԶ…
Երանի լիներ…
Երանի հետ գար…
Երանի ԵՍ նորից զգաի…
Երանի ԴՈՒ զգաիր….

     ***  
Դու, որ եկար մեղմ քամու պես,
Դու հեռացար խելագարված փոթորկի պես…
Ավերելով` հոգիս, միտքս,
Փշրելով ու շաղ տալով ` սիրտս, որպես անպետք մի իր…
Սպանեցիր ու վերացրեցիր սրտիս բոլոր նուրբ լարերն ու զգացումները:
Չկա երազն էլ ինձ փրկող…
Չկա էլ երգն իմ հոգու` սիրուց  ծնված ու խենթացած…
Չկամ ո'չ Ես, չկաս ո'չ Դու…
Ինչպես որ կաինք մի ժամանակ:
Չկա էլ Սեր…
Չկա էլ Հույս…
Միայն Հավատ կա անսահման…
Հավատ, որ եթե հանկարծ մի օր կորչի,
Ուրեմն էլ` չկամ ո'չ Ես, չկաս ո'չ Դու
Չկանք, որպես…Շնչող Էակ: