<<Լռությունը հզորություն է, և պետք է հարգել նրան ով կարողանում է լռել և նրան ով կարողանում է հասկանալ լռության մեջ գոռացող լուռ խոսքերը>>:
Լռության արվեստին տիրապետում են ոչ բոլորը, և լռությամբ խոսել կարող են շատ քչերը, երևի նույնիսկ հազվագյուտները…:
Բայց երբ լռում է լեզուն, իրավիճակն իր ձեռքն է առնում ու խաղի մեջ մտնում հայացքը: Որն հաճախ ավելին կարող է ասել, քան լեզուն`իր արտաբերած խոսքերի բազմաքանակությամբ ու բազմաբովանդակությամբ հանդերձ:
Մարդ կարող է ստիպել իրեն լռել, չասել իրեն տանջող խոսքերը, չխոսել նրա մասին ինչ զգում է, բայց իր ուժերից վեր է լռեցնել սեփական սրտի ձայնը: ՈՒ այստեղ սրտի ձայնին ու հոգու կանչին ճնշելու է գալիս բանականությունը: Եվ հաճախ գործում սխալներ, որ անդառնալի են լինում: Որքան էլ պարադոքսալ թվա, բայց ձգտումը բանականության թելադրանքով միշտ անել այն ինչ ճիշտ ես գտնում, հաճախ ավելի մեծ սխալների է հանգեցնում, քան հոգու կանչով առաջնորդվելիս:Այդ սխալներն ավելի մեծ ցավ են պատճառում, անդառնալի լինում ու երբեմն նաև կործանարար` սեփական հոգու համար:
Երևի իսկապես Լռությունը հզորություն է ու լռել կարողանալը գովելի, բայց երբ լռությունը սպանում է հոգիդ, երբ դրա պատճառով կորցնում ես երջանիկ լինելու հնարավորությունդ, ապա Գոռաաաաաաաաա….ասա ամեն ինչ, որ գուցե փոխես իրավիճակը, որ գոնե ավարտվի հոգուտ քաոսը………..
Իհարկե կան իրավիճակներ, որտեղ լռելն է ճիշտ, բայց արդյո°ք ճիշտ է ամեն իրավիճակում վարվել այնպես ինչպես բանականությունն է թելադրում ու հուշում, որ `դա է ճիշտը: Բայց ճիշտը ՈՒ°Մ համար…..
Երբեմն մեր սրտի գործած << սխալներն>> մեզ ավելին են տալիս, քան միշտ <<Ճիշտ>> արված քայլերը:
Լռության արվեստին տիրապետում են ոչ բոլորը, և լռությամբ խոսել կարող են շատ քչերը, երևի նույնիսկ հազվագյուտները…:
Բայց երբ լռում է լեզուն, իրավիճակն իր ձեռքն է առնում ու խաղի մեջ մտնում հայացքը: Որն հաճախ ավելին կարող է ասել, քան լեզուն`իր արտաբերած խոսքերի բազմաքանակությամբ ու բազմաբովանդակությամբ հանդերձ:
Մարդ կարող է ստիպել իրեն լռել, չասել իրեն տանջող խոսքերը, չխոսել նրա մասին ինչ զգում է, բայց իր ուժերից վեր է լռեցնել սեփական սրտի ձայնը: ՈՒ այստեղ սրտի ձայնին ու հոգու կանչին ճնշելու է գալիս բանականությունը: Եվ հաճախ գործում սխալներ, որ անդառնալի են լինում: Որքան էլ պարադոքսալ թվա, բայց ձգտումը բանականության թելադրանքով միշտ անել այն ինչ ճիշտ ես գտնում, հաճախ ավելի մեծ սխալների է հանգեցնում, քան հոգու կանչով առաջնորդվելիս:Այդ սխալներն ավելի մեծ ցավ են պատճառում, անդառնալի լինում ու երբեմն նաև կործանարար` սեփական հոգու համար:
Երևի իսկապես Լռությունը հզորություն է ու լռել կարողանալը գովելի, բայց երբ լռությունը սպանում է հոգիդ, երբ դրա պատճառով կորցնում ես երջանիկ լինելու հնարավորությունդ, ապա Գոռաաաաաաաաա….ասա ամեն ինչ, որ գուցե փոխես իրավիճակը, որ գոնե ավարտվի հոգուտ քաոսը………..
Իհարկե կան իրավիճակներ, որտեղ լռելն է ճիշտ, բայց արդյո°ք ճիշտ է ամեն իրավիճակում վարվել այնպես ինչպես բանականությունն է թելադրում ու հուշում, որ `դա է ճիշտը: Բայց ճիշտը ՈՒ°Մ համար…..
Երբեմն մեր սրտի գործած << սխալներն>> մեզ ավելին են տալիս, քան միշտ <<Ճիշտ>> արված քայլերը:
Комментариев нет:
Отправить комментарий