Իմ ուշացած գարուն...

Արդեն մի ժամանկ է ինչ ծառերը ծաղկել են, ամենուր նորածիլ կանաչ է ու տեղ-տեղ արև: Իսկ ես ընդհամենը երկու օր առաջ նկատեցի, որ ծառերն արդեն  ծաղկել են ու գիտակցեցի, որ ԳԱՐՈՒՆ Է: Գիտակցեցի, բայց չզգացի...

ՉԵՄ ԶԳՈՒՄ ՔԵԶ ԳԱՐՈՒՆ...

Մի վայրկյան կանգ առա այն մրքի վրա, որ դեռ ոչ մի տարի էսքան անտարբեր չէի եղել գարնան հանդեպ ու նույնքան էլ ինքը` գարունը, դեռ այսքան անտարբեր չէր եղել իմ հանդեպ ու այսքան աննկատ  չէր անցել կողքովս: Նա ինձ մոտ միշտ ինչ-որ պայծառ ու բարի զգացողություններ է աեաջացրել, միշտ մի «լավ նվեր» է մատուցել, իսկ այս տարի միայն` «դատարկություն»... Ինչևէ...Չեմ ուզուր տխուր  նոտաներ...Վերջ: Ուրախություուուոուուն եմ ուզուուուուուոում....լուուույս, գուուույն, արև, սեեեեեեր...Երջանկության երաժշտությունն եմ ուզում լսել...

ՈՒԶՈՒՄ ԵՄ ԶԴԱԼ ՔԵԶ ԳԱՐՈՒՆ....

Մարդկանցով լցված մենության անտառ...

Մարդկանցով լցված մենության անտառ

Չլսվող մի ճիչ` օգնության, կանչի...

Մենության խցում դողացող մի անձ

ՈՒ բյուր դիմակներ առօրյա կյանքի...

Այսօր նա եկավ ժպտուն հայացքով,

Վաղը գուցե գա` թախծոտ աչքերով

Մի օր մութ, մի օր լույս այս կյանքում,

Իսկ կողքիդ միայն լույս օրին են կանգնում

Խենթ հոգիդ մութ օրին տեսնել չեն ուզում...

Թեպետ ասում են` այստեղ եմ, հիմա,

Բայց երբ թակում ես դուռը օգնության

Արձագանքում է թակդ  լիաձան

Չմնաց մեկը, որ քեզ հասկանա,

Չկա և այն մեկը, որ հոգիդ կարդա...

................................................................

Դատարկությունն է գրկում ակամա...

Էլի...

Էլի գարուն, էլի անձրև

Էլի հոգի` խռով, անդեմ

Էլի երկինք, էլի ամպե՞ր

Չէ', արդեն արև, արդեն՝ Նոր սեր

Էլի աշխարհ, էլի քաղաք

Էլի մարդիկ` տխուր, ուրախ

Էլի ընկեր, էլի բարև

Էլի ժպիտ` շիտակ ու կեղծ

Էլի դեմքեր, էլի հայացք

Էլի խոսքեր` լի ու դատարկ

Էլի հույզեր, էլի մտքեր

Արցունք, ծիծաղ, խելառ օրեր...

Էլի աշխարհ, էլի մի կյանք

Էլի մի մարդ` մի քանի դեմք

Էլի  ժպիտ` ուրիշ հայացք

Խոսքեր էլի` կե՞ղծ թե շիտա՞կ

Էլի մի մարդ` մի քանի բախտ

Խաղաց, կոտրեց, գնաց անդարդ...

Մի ուրիշ մարդ ու լիքը դարդ

Ապրեց` դժվար, մեռավ` հպարտ

Ու շատ մարդիկ, մի մոլորակ

Պտույտ էլի ու էլ չկանք...